Obsługiwane przez usługę Blogger.
  • STRONA GŁÓWNA
  • SPIS RECENZJI
  • MÓJ BOOKSTAGRAM
  • PATRONATY
  • ARTYKUŁY
    • Wizyta w studio Harry'ego Pottera
    • Co podarować książkoholikowi na święta?
    • Bookstagram - jak zacząć?
    • Podróż z książką
    • Czytelnicy polecają świąteczne książki
    • Blogerzy polecają świąteczne książki
    • Jak poradzić sobie z lekturami szkolnymi?
    • Co blog zmienił w moim życiu?
    • O BOOKSTAGRAMIE
    • CYTATY
    Instagram

    Książki Dobre Jak Czekolada | blog z recenzjami książek


    "Współlokatorzy" to jedna z tych książek, które obecnie wyskakują nam nawet z lodówki. Nie będę oryginalna, u mnie też pojawi się ten tytuł, a to wszystko dlatego, że opis "Współlokatorów" naprawdę zachęca do sięgnięcia po tę powieść. Ale czy naprawdę warto?

    Tiffy potrzebuje taniego mieszkania w Londynie na już. Jej były chłopak kazał jej się wyprowadzić, a do tego zapłacić czynsz za trzy ostatnie miesiące. Ta beznadziejna sytuacja, w której się znalazła, sprawia, że młoda kobieta długo się nie zastanawia, gdy widzi dość nietypowe ogłoszenie. Świetna lokalizacja, czynsz, na jaki może sobie pozwolić, mieszkanie też prezentuje się obiecująco. Jest tylko jeden haczyk. Mieszkanie jest dostępne dla Tiffy tylko między 18:00 a 9:00 rano. W pozostałych godzinach będzie je zajmować Leon.

    Leon ma 27 lat i pracuje na oddziale paliatywnym na nocną zmianę. Potrzebuje pieniędzy, by pomóc swojemu bratu. Tylko dlatego jest skłonny zamieścić takie ogłoszenie i zaoferować obcej osobie dzielenie się własnym łóżkiem. On będzie zajmować je podczas dnia, ona — nocą.

    Zapracowany Leon nawet nie ma czasu, by spotkać się ze swoją współlokatorką. Wszystkie formalności dopełnia za niego jego dziewczyna, co sprawia, że Leon i Tiffy nigdy się nie widzieli. Ich mieszkanie razem wygląda komicznie — Tiffy wypełnia całe mieszkanie niezwykłymi ubraniami oraz przedmiotami. Nasi bohaterowie wymieniają między sobą karteczki z wiadomościami i jest to jedyny ich sposób kontaktu.

    Ta sytuacja jest absurdalna. Sprawdź, do czego może doprowadzić dzielenie łóżka z osobą, której nigdy nie widziałeś na oczy!

    Czy kiedykolwiek tak bardzo nie mogłaś się doczekać przeczytania jakiejś książki, że miałaś problem, by ją zacząć?

    Mam wrażenie, że ten cytat opisuje idealnie tę książkę. Czekałam na nią długo, a kiedy w końcu ją przeczytałam, miałam mieszane uczucia.

    O "Współlokatorach" obecnie krążą same pozytywne opinie. To sprawia, że moje oczekiwania co do tej książki były naprawdę wysokie. Nie zawiodłam się, bo "Współlokatorzy" to naprawdę pomysłowa i pełna humoru opowieść, ale jednak miałam pewien niedosyt. Powieść ta jest wychwalana na każdym kroku, a dla mnie to była udana i naprawdę kreatywna książka, ale tytuł ten nie stanie się moim ulubieńcem 2019 roku.

    To wielowątkowa powieść, znajdziemy tam historię wojennej, homoseksualnej miłości, Poznajemy też losy dziewczynki chorej na białaczkę. Dzięki Tiffy zagłębiamy się w wydawniczy świat, ponieważ nasza główna bohaterka pracuje w małym wydawnictwie. Autorka pokazuje nam kilka odcieni miłości. Mamy tutaj uczucie, które sprawia, że nie widzimy niczego poza drugą połówką. Nie zauważamy jej negatywnego wpływu na nasze życie. Ale mamy też miłość, która pojawia się niepostrzeżenie, taka, której nikt się nie spodziewał.

    Czy polecam Wam tę książkę? Oczywiście. Obiecuję, że będziecie się przy niej dobrze bawić. Czy jest to najlepsza powieść 2019 roku, jak wielu czytelników twierdzi? Dla mnie nie, ale gusta są różne.

    Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Albatros.
    Share
    Tweet
    Pin
    7 komentarze

    Karina wychowała się otoczona przez żołnierzy. Każde z ich mieszkań znajdowało się na terenie bazy. Jej ojciec był na czterech misjach w Afganistanie. To ukształtowało jej charakter. Wraz z bratem bliźniakiem przysięgli sobie nigdy nie zaciągnąć się do armii.

    Teraz dwudziestolatka mieszka w małym, ale własnym domu, pilnie potrzebującym remontu. Pracuje jako masażystka w pobliskim salonie masażu, gdzie pomaga zrelaksować się żołnierzom. To właśnie tam poznaje Kaela, żołnierza w jej wieku, o magnetycznym spojrzeniu i milczącym usposobieniu. Chłopak jest znajomym przyjaciółki Kariny, więc kiedy dowiaduje się, że potrzebuje pomocy, pozwala mu przenocować kilka razy w jej domu.

    Cichy sposób bycia Kaela wpływa na Karinę kojąco. Rozmawiając z nim, czuje się, jakby pisała pamiętnik. Chłopak nie ocenia jej, nie porównuje, jedynie słucha. Każdego dnia poznają się coraz lepiej i darzą się większą sympatią.

    Niestety na wierzch wychodzą tajemnice i powiązania, które szybko rujnują całą relację.

    Najjaśniejsze gwiazdy spalają się najszybciej, musimy więc je kochać, dopóki możemy.

    Tak naprawdę trudno jest opisywać fabułę tej książki, bo tak naprawdę nic się tam nie wydarzyło. Pierwszy tom tej serii jest niczym wstęp, na rozwinięcie niestety będziemy musieli dłużej poczekać. Anna Todd ledwie zdążyła wprowadzić czytelnika w wykreowany przez siebie świat, a tu nagle ostatni rozdział dobiega końca. Muszę przyznać, że tak szybkie zakończenie pierwszej części mnie zaskoczyło, bo tak naprawdę akcja zaczynała się dopiero powolutku rozkręcać. Pierwszy tom powinien wciągnąć na tyle, bym z wytęsknieniem oczekiwała kontynuacji. Niestety to się nie udało.

    Czytałam kilka recenzji tej książki i większość porównuje ją z serią "After", która przyniosła autorce ogromną popularność. Jestem z tego pokolenia, które historię Hardina i Tessy czytało jeszcze na Wattpadzie, a później szalało na punkcie każdego wychodzącego tomu. Minęły lata, Todd rozpoczęła kolejną serię. Porównania są tutaj naturalne. Moim zdaniem W "Afterze" działo się zdecydowanie więcej i w tej kwestii "The brightest stars" wypada blado. Ale jeśli weźmiemy pod uwagę styl autorki oraz postacie, wątki, to moim zdaniem nowa seria może w ostatecznym rachunku wyjść znacznie lepiej.

    Widać, że Anna Todd dopracowała postacie i zamiast naiwnej młodej Tessy i znudzonego Hardina, mamy Karinę, która mocno walczy o swoje oraz Kaela, który w wieku dwudziestu lat przeszedł więcej niż nie jeden dorosły. Cieszę się, że autorka nie popełniła tych samych błędów.

    Sam pomysł na fabułę jest wart docenienia. Militarny wątek jest ogromną częścią tej książki, a że nie często spotykam się z tą tematyką w powieściach, jest to miła odmiana.

    Myślę, że sięgnę po kolejne tomy tylko ze względu na chęć sprawdzenia, czy faktycznie akcja się rozkręci i zacznie coś się dziać. Niestety pierwsza część wypada kiepsko właśnie ze względu na brak wydarzeń, które by nieco rozruszały akcję.

    Ciekawe jest też, że może i akcji jako takiej nie ma za bardzo, to jednak Anna Todd pospieszyła się za bardzo w budowaniu relacji między naszymi głównymi bohaterami. Ile oni się znali? 2 tygodnie? Wydaje mi się, że akcja pierwszej części nie trwała dłużej niż te 14 dni. A Kael i Karina od nieznajomych przeszli po bardzo zaawansowany poziom znajomości. Czy tylko ja uważam, że to za szybko?

    Jak widzicie, Anna Todd błędów się nie wystrzegała, ale są duże szanse na to, że seria "#STARS" będzie na wyższym poziomie od "Aftera". Gołym okiem widać, że styl autorki dojrzał, dzięki czemu nowa seria może okazać się sukcesem. Chyba że czytelnicy pierwszego tomu będą zbyt znudzeni, by sięgnąć po kolejne, a niestety takie ryzyko istnieje.

    "The brightest stars" nagradzam dwiema kostkami czekolady.
    Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Znak.
    Share
    Tweet
    Pin
    1 komentarze

    "Sekret Heleny" to już kolejna książka Lucindy Riley, jaką miałam okazję przeczytać. Tym razem autorka zabiera nas na wakacje na Cypr. Helena wraz ze swoimi dziećmi przylatuje na wyspę, by odświeżyć nieco dom, który otrzymała w spadku po chrzestnym, a w którym spędziła w młodości niezapomniane lato. Helena musi się spieszyć z odnowieniem pięknej Pandory — bo takie imię nosiła zaniedbana willa, jej mąż oraz najmłodsze dziecko miało dołączyć do nich już za kilka dni, a zaraz potem, Pandora miała wypełnić wesoła gromadka jej przyjaciół.

    W tym małym i pospiesznym remoncie pomaga jej niewidziany od lat przyjaciel — Alexis, Cypryjczyk, z którym przeżyła tutaj piękne chwile lata temu.

    Syn Heleny, Alex, obiecuje sobie, że tego lata  wyciągnie od matki prawdę i dowie się, kim jest jego biologiczny ojciec. Do tej pory jego rodzicielka była bardzo skryta w tej kwestii i nie chciała nic powiedzieć synowi. Trzynastolatek jednak jest gotowy, by poznać swoją historię, a gdy zauważa zakochane spojrzenie Alexis, który obdarowuje Helenę, Alex obawia się, że już wszystko jest jasne. Zbieżność imion nie może być przypadkowa.

    Wszystko wskazuje na to, że to lato będzie przełomowe, a Helena, wracając do Pandory, otworzyła mitologiczną puszkę Pandory, a wszystkie skrywane przez nią sekrety wyjdą na jaw po tylu latach. Jak wpłynie to na dotychczasowe stabilne życie jej rodziny?

    Zastanawiam się, dlaczego ludzie nienawidzą pojawiającej się na ich ciele mapy życia, podczas gdy drzewa, takie jak to, albo spłowiałe obrazy, albo niemal niezamieszkane budynki są sławione właśnie z powodu starości.

    Lucinda Riley nie zaskakuje niczym nowatorskim, nie zmienia nagle struktury swoich książek, do której przyzwyczaiła swoich czytelników. Jak dotychczas najpierw czeka nas wprowadzenie do danej historii, w której przeszłość ma ogromny wpływ na teraźniejszość, a następnie wraz z bohaterami odkrywamy to, co działo się dawniej. W "Sekrecie Heleny" akcja rozgrywa się w 2019 oraz 2006 roku na Cyprze, a następnie Riley zabiera nas do Wilna, jednak nie w tak odległe czasy, jak zazwyczaj. Teraz przeszłość, którą poznajemy, jest dość bliska nam, bo opisywane tajemnice wydarzyły się w latach 90. ubiegłego wieku. Na tle poprzednich książek Lucindy Riley jest to właściwie jedyna cecha, która nieco odróżnia "Sekret Heleny" od innych powieści autorki.

    Biorąc pod uwagę fakt, że akcja głównie rozgrywa się w wakacyjne miesiące na pięknym Cyprze, gdzie nasi bohaterowie poza odkrywaniem przeszłości spędzają czas, kąpiąc się w basenie czy leniuchując na plaży, możemy stwierdzić, że jest to lektura idealna na lato.

    (...) czego nauczyłem się w te wakacje?
    Że są różne rodzaje miłości i że miłość zjawia się w różnej formie i postaci.

    Można na nią zasłużyć, ale nie można za nią zapłacić.
    Można ją dać, ale nigdy nie można jej kupić.
    I kiedy jest prawdziwa, nic jej nie pokona.
    Taka jest miłość.

    Jeśli znacie twórczość Lucindy Riley, wiecie czego się spodziewać — wielowarstwowej historii, rodziny z nieco zaplątanym drzewem genealogicznym, tajemnic i sekretów, co łączy się w naprawdę interesującą fabułę. Ja jestem ogromną fanką tej autorki i każda jej historia przenosi mnie do innego miejsca, uwielbiam to podróżowanie właśnie dzięki powieściom Riley.

    Jako ciekawostkę dodam, że "Sekret Heleny" powstał po tym, jak Lucinda spędziła wakacje nie gdzie indziej jak na Cyprze wraz ze swoją rodziną. Było to dziesięć lat temu. Długi czas zarys historii leżał na dnie szuflady, ale na szczęście Riley postanowiła do niego wrócić.

    "Sekret Heleny" tak jak powiedziałam, polecam szczególnie na lato, ale będzie to dobra lektura w jakimkolwiek terminie, ponieważ twórczość Lucindy Riley cechuje wyjątkowo plastyczne pióro. Nie nudzi nas opisami, a mimo to dobrze wiemy, jak wygląda miejsce akcji i wręcz czujemy jego klimat. Z każdą kolejną książką moja miłość do twórczości Riley rośnie.

    — Często myślę, że życie jest jak podróż koleją — powiedziała nagle mama.
    — Pod jakim względem?
    — Cóż, telepiemy się ku przyszłości i w trakcie tej podróży bywają chwile, kiedy pociąg zatrzymuje się na ładnej stacji. Wolno nam wysiąść i zamówić filiżankę herbaty. (...) I siedzimy tam przez jakiś czas, popijając herbatę, patrząc na malowniczy widok, czując spokój i zadowolenie. Myślę, że są to chwile, które większość istot ludzkich opisałaby jako szczęśliwe. Oczywiście później trzeba wrócić do pociągu i kontynuować podróż, ale nigdy nie zapomina się tych chwil szczęścia, Alexie. I to właśnie one dają nam siłę, żeby stawić czoło przyszłości: wierzymy, że znów nadejdą. I oczywiście nadchodzą.


    "Sekret Heleny" zdobywa cztery kostki czekolady.
    Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Albatros.
    Share
    Tweet
    Pin
    5 komentarze

    Roksana z lękiem wraca do domu po dziesięciu miesiącach nieobecności. Boi się widoku rodziców, ich reakcji, powrotu złych wspomnień. Wydarzenia sprzed prawie już roku wciąż rzucają cień na jej rodzinę. Każdy z jej bliskich na swój sposób przeżywa zaginięcie Anki, młodszej siostry Roksany. Dziewczyna pewnego wieczoru wyszła z domu i przepadła bez śladu. Sposobem na może niekoniecznie pogodzenie się z tą sytuacją, ale po prostu przetrwanie jej, była dla Roksany ucieczka. Przez długie miesiące ukrywała się w akademiku w Warszawie, studiowała i próbowała zacząć żyć na nowo, bez młodszej siostry. Teraz jednak postanowiła, że czas wrócić i stawić czoła spotkaniu z rodzicami. Wiedziała, że musi przyjechać do rodzinnego miasta. W tej decyzji upewnił ją anonimowy mail, w którym jasno było napisane, co ma zrobić: "WRÓĆ DO DOMU. SIOSTRA NA CIEBIE CZEKA".

    Czasami myślę, że ona gdzieś tu jest. Jest wśród tego swojego chaosu i zaplątanych słuchawek w torebce. Gdzieś pomiędzy powieściami Colleen Hoover i szkolnymi zeszytami.

    Dziewczyna porusza niebo i ziemię, aby odnaleźć siostrę, choć w głębi duszy czuje, że Ania nie żyje. Mimo to z całych sił pragnie dowiedzieć się, co stało się z jej siostrzyczką oraz dopilnować, aby sprawiedliwość dopadła osobę, która ją skrzywdziła.

    W zmaganiach Roksany pomaga Bartek, przyjaciel od zawsze. Między tą dwójką aż iskrzy. Dziesięć miesięcy temu pozwolili sobie na coś więcej, niestety potem Roksana wyjechała do Warszawy. Zupełnie bez słowa. Teraz jednak Bartek na nowo próbuje zbliżyć się do dziewczyny i wspiera ją całym sercem w poszukiwaniach. Jest jej ostoją. Kiedy tylko Roksana pozwala, aby poniosło ich uczucie i otwiera dla niego swoje serce, na jaw wychodzą skrywane tajemnice, które rzucą nowe światło na zaginięcie jej siostry.

    Czy Roksana jest w stanie odnaleźć Ankę — żywą lub martwą? Czy wraz z Bartkiem pokonają wszystkie przeszkody i stworzą udany związek? A może sekrety przekreślą ich wspólną przyjaźń, a Roksana wróci do Warszawy z niczym?

    Po książki Agaty Czykierdy-Grabowskiej sięgam w ciemno, odkąd przeczytałam jej pierwszą powieść. Każda jej historia zaskakuje mnie czymś nowym. Tak było i tym razem. Autorka postanowiła nieco zmienić styl i do young adult, z którego jest znana, dorzuciła nieco kryminału. W ten sposób czytelnik nie tylko z rumieńcami na policzkach śledzi rozwijające się uczucie między Roksaną a Bartkiem, ale i próbuje rozwiązać zagadkę zaginięcia Anki. Mamy tutaj dwa bardzo interesujące wątki, które sprawiają, że naprawdę trudno oderwać się od lektury.

    Czy Agata Czykierda-Grabowska poradziła sobie w nowym gatunku? Nie udało mi się odgadnąć zakończenia, więc można stwierdzić, że tak. Końcowe sceny, rozwiązanie zagadki zdecydowanie może zaskoczyć czytelnika.

    Dodatkowo wspomnę, że moja mama jako pierwsza dorwała się do egzemplarza recenzenckiego "Kiedyś po ciebie wrócę", o czym poinformowała mnie w rozmowie telefonicznej, mówiąc, że przeczytała książkę TEJ TWOJEJ ULUBIONEJ AUTORKI I OCZYWIŚCIE SIĘ POPŁAKAŁA. Ja co prawda łez w oczach nie miałam, ale przyznaję, że Agata Czykierda-Grabowska potrafi złapać za serducho.

    Jak wypada nowa książka na tle pozostałych? Wydaje mi się, że ponownie poprzeczka została zawieszona jeszcze wyżej, o czym świadczy, chociażby zabawa dwoma gatunkami. Cieszy mnie fakt, że mimo narzuconego tempa (9 książek wydanych książek w 4 lata, jeśli się nie mylę) widać progress, historie są bardziej rozbudowane, wątki bardziej zawiłe, bohaterowie lepiej wykreowani (choć od pierwszych książek widać było talent Pani Agaty do tworzenia dosłownie idealnych bohaterów męskich).

    Co mogę więcej dodać? Dobre young adult to nie tylko Colleen Hoover, ale też Agata Czykierda-Grabowska. Sięgnijcie i sami się przekonajcie. Dajcie szansę polskiej literaturze.

    "Kiedyś po ciebie wrócę" nagradzam czterema kostkami czekolady.
    Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Znak.

    Share
    Tweet
    Pin
    3 komentarze
    Nowsze Posty
    Starsze Posty

    Polecany post

    Bookstagram. Jak zacząć?

    2 października 2018 roku minął rok odkąd prowadzę bookstagrama. Zakładając konto na Instagramie, nie przypuszczałam, że osiągnie ono tak ...

    Wybierz coś dla siebie

    • Kalendarze/dzienniki (4)
    • Kryminał/sensacja/thriller (38)
    • Literatura dla dzieci (2)
    • Literatura fantastyczna (40)
    • Literatura historyczna (14)
    • Literatura kobieca (247)
    • Literatura młodzieżowa (95)
    • Literatura piękna (1)
    • Literatura współczesna (7)
    • Literatura świąteczna (14)
    • Patronat (41)
    • Poezja (4)
    • Reportaż (1)
    • artykuł (14)
    • cytaty (23)
    • hate-love (19)
    • wywiad (4)

    Najpopularniejsze

    • Moje ulubione cytaty z książek (I)
      Ponieważ na moim Instagramie zdjęcia z cytatami są Waszymi ulubionymi postami, postanowiłam podzielić się z Wami jeszcze większą ilości...
    • Fale i echa
      Jej życie jest pełne lęku przed śmiercią. Jego życie jest pełne śmierci. Nina ma 21 lat i studiuje w Warszawie pedagogikę wczes...
    • Córka gliniarza
      Indy wpadła w prawdziwe tarapaty. Strzelanina pod jej księgarnią nie wróży niczego dobrego. Jej pracownik zgubił torbę pełną brylantów,...

    Archiwum

    • ▼  2026 (14)
      • ▼  października (4)
        • Pod złotym niebem
        • Desire. Odzyskać nadzieję
        • Love Inn
        • Między sercem a rozumem
      • ►  września (1)
      • ►  sierpnia (2)
      • ►  lipca (2)
      • ►  czerwca (3)
      • ►  kwietnia (2)
    • ►  2025 (9)
      • ►  listopada (1)
      • ►  czerwca (5)
      • ►  lutego (3)
    • ►  2024 (27)
      • ►  listopada (3)
      • ►  października (4)
      • ►  września (5)
      • ►  sierpnia (1)
      • ►  lipca (4)
      • ►  czerwca (1)
      • ►  maja (2)
      • ►  kwietnia (1)
      • ►  marca (2)
      • ►  lutego (3)
      • ►  stycznia (1)
    • ►  2023 (25)
      • ►  listopada (2)
      • ►  października (2)
      • ►  września (5)
      • ►  sierpnia (1)
      • ►  lipca (1)
      • ►  czerwca (4)
      • ►  maja (1)
      • ►  marca (3)
      • ►  lutego (4)
      • ►  stycznia (2)
    • ►  2022 (42)
      • ►  listopada (4)
      • ►  października (5)
      • ►  września (3)
      • ►  sierpnia (4)
      • ►  lipca (5)
      • ►  czerwca (2)
      • ►  maja (4)
      • ►  marca (3)
      • ►  lutego (8)
      • ►  stycznia (4)
    • ►  2021 (51)
      • ►  grudnia (9)
      • ►  listopada (4)
      • ►  października (1)
      • ►  września (3)
      • ►  sierpnia (1)
      • ►  lipca (4)
      • ►  czerwca (3)
      • ►  maja (6)
      • ►  kwietnia (3)
      • ►  marca (4)
      • ►  lutego (8)
      • ►  stycznia (5)
    • ►  2020 (71)
      • ►  grudnia (5)
      • ►  listopada (3)
      • ►  października (10)
      • ►  września (12)
      • ►  sierpnia (1)
      • ►  lipca (4)
      • ►  czerwca (5)
      • ►  maja (2)
      • ►  kwietnia (5)
      • ►  marca (13)
      • ►  lutego (10)
      • ►  stycznia (1)
    • ►  2019 (54)
      • ►  grudnia (1)
      • ►  listopada (6)
      • ►  października (2)
      • ►  sierpnia (6)
      • ►  lipca (7)
      • ►  czerwca (4)
      • ►  maja (5)
      • ►  kwietnia (7)
      • ►  lutego (15)
      • ►  stycznia (1)
    • ►  2018 (85)
      • ►  grudnia (4)
      • ►  listopada (6)
      • ►  października (6)
      • ►  września (9)
      • ►  sierpnia (4)
      • ►  lipca (19)
      • ►  czerwca (5)
      • ►  maja (8)
      • ►  kwietnia (8)
      • ►  marca (6)
      • ►  lutego (6)
      • ►  stycznia (4)
    • ►  2017 (65)
      • ►  grudnia (7)
      • ►  listopada (7)
      • ►  października (4)
      • ►  września (5)
      • ►  sierpnia (4)
      • ►  lipca (9)
      • ►  czerwca (8)
      • ►  maja (5)
      • ►  kwietnia (4)
      • ►  marca (4)
      • ►  lutego (4)
      • ►  stycznia (4)
    • ►  2016 (21)
      • ►  grudnia (4)
      • ►  listopada (8)
      • ►  października (9)
    Instagram

    Created with by ThemeXpose | Distributed By Gooyaabi Templates