Książki Dobre Jak Czekolada | blog z recenzjami książek: Agata Czykierda-Grabowska

Wydawnictwo Kobiece na walentynki proponuje nam zbiór opowiadań o niegrzecznej miłości. Brzmi ciekawie, prawda? Zobaczmy, jak wyszło w praktyce.

Wiecie jak to jest ze zbiorami opowiadań - jedno zawsze podoba nam się bardziej, inne mniej. Nawet kiedy zbierze się pisarzy znanych z podobnej tematyki, nie każda ich historia przypadnie nam do gustu. Miałam okazję czytać już kilka antologii i w każdej z nich znalazło się opowiadanie, które mnie zachwyciło, kilka przeciętniaków i jedno, które kompletnie mi się nie podobało. Taki jest właśnie urok antologii. :)

Nie inaczej było w przypadku "Niegrzecznej miłości". To 10 opowiadań autorów, którzy z pewnością są Wam znani. Znajdziemy tu próbkę twórczości Agaty Czykierdy-Grabowskiej czy Anny Bellon, których książki dobrze znam. Przyznaję się, że większości autorów twórczości nie miałam okazji poznać. Wisienką na torcie jest udział Vi Keeland i Penelope Ward, bestsellerowych autorek, które po raz kolejny stworzyły duet i razem napisały opowiadanie wieńczące "Niegrzeczną miłość".

Przyznam, że poziom opowiadań był bardzo zróżnicowany. Temat walentynek każdy z autorów zinterpretował zupełnie inaczej. Licznie pojawiały się motywy snu i nawiązania do przeszłości, ale było też jedno opowiadanie futurystyczne. Miłośniczki mafijnych klimatów też znajdą coś dla siebie (i zupełnie nie dla mnie ;)). A Agata Czykierda-Grabowska postanowiła napisać walentynkową wersję klasyka - "Opowieści wigilijnej". Zaciekawieni? Nic dziwnego.

Dla ciekawych zamieszczam moją ocenę każdego z opowiadań. Największym zaskoczeniem okazały się "Gorąca linia" i "Gdy opadną maski". Byłam przekonana, że to Vi Keeland i Penelope Ward zwalą mnie z nóg, okazało się jednak inaczej. A za najlepsze opowiadanie uznałam "Gdy opadną maski" autorki zupełnie dla mnie nieznanej. Ale to jest właśnie magia zbiorów opowiadań - umożliwiają nam poznanie twórczości różnych pisarzy. Dzięki "Niegrzecznej miłości" wiem, że warto przyjrzeć się bliżej powieściom Ludki Skrzydlewskiej.

1. "Gdy opadną maski" Ludka Skrzydlewska 5/5
2. "W rytmie" Anna Bellon 4/5
3. "Tester" Michał Gołkowski 1/5
4. "Kierunek: miłość" Gabriela L. Orione 3/5
5. "Pech to moje drugie imię" Alicja Skirgajłło 4/5
6. "Duch minionych świąt" Agata Czykierda-Grabowska 3,5/5
7. "Przewrotny los" Rivia Scott 4/5
8. "Marzenie Anny" Monika Skabara 2/5
9. "Wyśniony" Nana Bekher 4/5
10. "Gorąca linia" Vi Keeland i Penelope Ward 4,5/5

Po ocenach można też zauważyć, że znalazły się też historie zupełnie nie w moich klimatach ("Tester" i "Marzenie Anny"), ale im więcej czytam antologii, tym bardziej przekonana jestem, że tego nie można uniknąć. Jeszcze nie trafiłam na taki zbiór opowiadań, który w pełni by mi się spodobał.

"Niegrzeczną miłość" polecam szczególnie na prezent, jeśli wiecie, że ktoś lubi gorące romanse, ale wiecie, jaki konkretnie rodzaj. W tym zbiorze każdy znajdzie coś dla siebie.

Tytuł ten nagradzam trzema kostkami czekolady.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.

Poniżej sprawdzisz, gdzie kupisz recenzowaną książkę w najlepszej cenie.

1 komentarze

Jej życie jest pełne lęku przed śmiercią.
Jego życie jest pełne śmierci.

Nina ma 21 lat i studiuje w Warszawie pedagogikę wczesnoszkolną. Jej ucieczką od rzeczywistości jest taniec w klubie. To wtedy czuje, że żyje. Podczas jednej z wizyt w klubie, przyciąga ją hipnotyzujące spojrzenie ciemnych oczu. Razem zatracają się w tańcu, zapominają o całym świecie, ale nie rozmawiają. Nie znają swoich imion. Nie wiedzą nic o sobie. A potem on znika.

Wiedziałam, że wszystko, co się teraz dzieje, jest jedynym lekarstwem. Chwile zapomnienia. Drobinki emocji, które napędzały mnie do życia. Żyłam, bo tańczyłam z ciemnookim chłopakiem, którego dotyk mnie ukoił.

Ten opis pasowałby do większości studentek. Jednak życie Niny znacznie różni się od jej rówieśniczek. Dziewczyna choruje na nawracającą depresję i nerwicę lękową. Każdej nocy budzi się dokładnie o 3:00 przerażona, że umiera.

Choroba definiuje jej życie. Nina unika wszystkiego, co może wywołać pogorszenie nastroju. Regularnie odwiedza swojego lekarza i zażywa leki.

Noce w klubie są jej ucieczką. Tylko wtedy pozwala sobie na chwilę zapomnieć o swojej chorobie. Wie, że samotne wycieczki do klubu są niebezpieczne, ale nie potrafi z nich zrezygnować.

Kiedy spotyka w stacji metra ciemnookiego chłopaka z klubu, a on ją rozpoznaje, w życiu Niny rozpoczyna się nowy etap. U boku Filipa postanowi spróbować dowiedzieć się czegokolwiek o swojej mamie, która popełniła samobójstwo, gdy Nina była małą dziewczynką. Choć wie, że wspomnienia mogą zaszkodzić jej zdrowiu psychicznemu, z Filipem ma siłę, aby podjąć próbę i poznać prawdę o wydarzeniach z przeszłości.

Filip też ma swoje demony. Czy uda im się razem stawić czoła bolesnej przeszłości?

Uderzyła w nas ta sama fala. Tsunami. Zmiotła nas, podtopiła, ale nie zabiła. Pozostawiła na brzegu bez pomocy. Byliśmy rozbitkami i musieliśmy się nawzajem uratować.

Moi stali czytelnicy dobrze wiedzą, że uwielbiam twórczość Agaty Czykierdy Grabowskiej. Pierwszą jej książkę przeczytałam w lutym 2017 roku. Uzależniłam się i teraz po każdą kolejną jej nowość sięgam w ciemno, bez czytania opisu. Nie muszę wiedzieć, o czym będzie najnowsza powieść tej autorki, bo wiem, że mogę się spodziewać emocjonującej lektury.

"Fale i echa" od pierwszych słów mnie fascynowały. Opis klubu wystarczył, abym wiedziała, że książka ta będzie wyjątkowa. I faktycznie - różni się od pozostałych powieści Agaty Czykierdy-Grabowskiej. Jest dojrzalsza i bardziej tajemnicza. Fabuła bardziej skomplikowana i zawiła.

Łatwo jest kochać idealnych ludzi (...). Łatwo jest kochać ich idealne życia. Łatwo jest być z kimś, kto ma wszystko, co potrzebne, żeby było pięknie. Ale... to nie jest prawdziwe. (...) Prawdziwa miłość jest wtedy, gdy pokochasz w drugim człowieku to, co jest w nim najciemniejsze i najtrudniejsze (...).

"Fale i echa" nie tylko porusza ważne tematy, ale i wciąga wartką akcją. Czytelnik nie może oderwać się od lektury. Zastanawia się, co wydarzy się między głównymi bohaterami, jak poradzą sobie z przeszkodami, jakie stawia przed nimi los. Kibicuje im.

Oczarowała mnie nie tylko chemia między Niną i Filipem, ale też ich dojrzałość, którą niejednokrotnie udowodnili. Oboje nie mieli łatwego życia, a mimo to nie poddają się i próbują wycisnąć z życia tyle radości, ile tylko się da.

Historia tej dwójki porusza i nie pozwala o sobie zapomnieć. Książkę przeczytałam błyskawicznie, w zaledwie kilka godzin, ale nic dziwnego - chciałam jak najszybciej dowiedzieć się, jak zakończy się ta opowieść.

Nawet na końcu autorka przygotowała niespodziankę, akcja obróciła się o 180 stopni, a ja byłam zachwycona tym nieoczekiwanym zwrotem.

"Fale i echa" zdobywają cztery kostki czekolady.

Premiera książki zaplanowana jest na 8 kwietnia.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję autorce - Agacie Czykierdzie-Grabowskiej.

Sprawdź poniżej, gdzie najtaniej kupisz tę książkę.

6 komentarze

Kaja i Paweł przyjaźnią się od dziecka. Razem biegali po wsi, spędzali czas nad jeziorem, bawili się przy ogniskach. Każde wakacje były niesamowite, bo spędzone we dwójkę. Przez te lata przeżyli razem wiele. Paweł uratował brata Kai przed utopieniem, Kaja obroniła Pawła przed ojcem. Wspierali się, zwierzali się sobie i świetnie się razem bawili. Jednak każde wakacje dobiegają końca, a ich niezmiennie czekało rozstanie. Wiedzieli, że czas szybko minie i znowu się spotkają. Tak było do czasu, w którym jeden pocałunek skreślił ich przyjaźń aż na 6 lat.

Co stanie się, gdy Kaja wróci po tym czasie na wieś? Czy Paweł będzie udawał, że jej nie zna? Czy będą w stanie naprawić błędy młodości?

Wiedziała, że jest jego słońcem, wiatrem i księżycem. I dla niej ukradłby je wszystkie.

"Słońce, wiatr i księżyc" oczarował mnie przede wszystkim klimatem. Akcja rozgrywa się na jednej z polskich wsi, raczej dobrych kilka lat temu, ponieważ nasi bohaterowie nie mają komórek, komputerów, tabletów itd., a ich dzieciństwo wygląda zupełnie inaczej niż w dzisiejszych czasach. Wywołało to we mnie pewien sentyment, bo przypomniałam sobie moje coroczne wakacje u dziadków na wsi, bieganie po polach, lasach, taka beztroska i swojskie klimaty. Bardzo mi się to podobało. Czytając najnowszą książkę Agaty Czykierdy-Grabowskiej, można wręcz poczuć na swojej skórze żar lejący się z nieba i poczuć zapach świeżo skoszonego zboża.

Nie da się zaprzeczyć, że główni bohaterowie potrafią swoim zachowaniem zdenerwować czytelnika. Ta dwójka kręci się wokół siebie jak kot i mysz, a ich decyzje są nieprzemyślane, podejmowane pod wpływem emocji, przez co ich konsekwencje są zarówno dla Kai, jak i Pawła, bolesne. Ale to przecież nic dziwnego, że młodzi ludzie popełniają błędy, które wpływają później na relacje z bliskimi.

Agata Czykierda-Grabowska pokazuje w tej książce wieś taką, jaka jest naprawdę. To nie tylko piękne widoki i świeże powietrze. To też (a może zwłaszcza) problemy z dojazdem gdziekolwiek, brak telefonów i oczywiście ciężka praca w polu, od której nawet dzieci się nie wymigają. Widzimy tam wyraźnie, że relacje między mieszkańcami wsi są zupełnie inne niż w mieście. Tu wszyscy się znają i każdy oczywiście jest tematem plotek, ale takie są uroki mieszkania w małej społeczności.

"Słońce wiatr i księżyc" porusza też tematy przemocy domowej, do której inaczej podchodzono jeszcze lata temu. A już na pewno na wsi. Nie do pomyślenia było, żeby ktoś z zewnątrz zareagował, nie było możliwości, aby dziecko mogło podnieść rękę na rodzica. Tę trudną sytuację autorka bardzo obrazowo opisała, przez co i w czytelniku gotuje się od emocji.

Urzekła mnie w tej książce bajka opowiadana przez dziadka Kai, a która jest mocno związana z tytułem tej książki.

"Słońce, wiatr i księżyc" to z pewnością historia idealna na lato. A jeśli macie możliwość wyjechania na kilka dni na wieś, uwierzcie, że warto wtedy zaopatrzyć się w egzemplarz tej książki, będzie się ją czytać w takich warunkach idealnie.

Mimo że główni bohaterowie nieco irytowali mnie swoim zachowaniem, to jednak muszę przyznać, że wszystkie postacie były opisane bardzo barwnie i realistycznie. Czytając o babci, prawie że mogłam poczuć zapach pieczonych przez nią bułeczek, natomiast postać dziadka niejednokrotnie mnie rozczuliła. Do tego bracia Kai, jak to bracia, dużo hałasowali i wszędzie było ich pełno.

Czytając tę książkę naprawdę łatwo przenieść się w wyobraźni do pełnego wesołego gwaru domku na wsi.

"Słońce, wiatr i księżyc" zdobywa cztery kostki czekolady.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Filia.

Premiera książki zaplanowana jest na 7 sierpnia.

4 komentarze

Roksana z lękiem wraca do domu po dziesięciu miesiącach nieobecności. Boi się widoku rodziców, ich reakcji, powrotu złych wspomnień. Wydarzenia sprzed prawie już roku wciąż rzucają cień na jej rodzinę. Każdy z jej bliskich na swój sposób przeżywa zaginięcie Anki, młodszej siostry Roksany. Dziewczyna pewnego wieczoru wyszła z domu i przepadła bez śladu. Sposobem na może niekoniecznie pogodzenie się z tą sytuacją, ale po prostu przetrwanie jej, była dla Roksany ucieczka. Przez długie miesiące ukrywała się w akademiku w Warszawie, studiowała i próbowała zacząć żyć na nowo, bez młodszej siostry. Teraz jednak postanowiła, że czas wrócić i stawić czoła spotkaniu z rodzicami. Wiedziała, że musi przyjechać do rodzinnego miasta. W tej decyzji upewnił ją anonimowy mail, w którym jasno było napisane, co ma zrobić: "WRÓĆ DO DOMU. SIOSTRA NA CIEBIE CZEKA".

Czasami myślę, że ona gdzieś tu jest. Jest wśród tego swojego chaosu i zaplątanych słuchawek w torebce. Gdzieś pomiędzy powieściami Colleen Hoover i szkolnymi zeszytami.

Dziewczyna porusza niebo i ziemię, aby odnaleźć siostrę, choć w głębi duszy czuje, że Ania nie żyje. Mimo to z całych sił pragnie dowiedzieć się, co stało się z jej siostrzyczką oraz dopilnować, aby sprawiedliwość dopadła osobę, która ją skrzywdziła.

W zmaganiach Roksany pomaga Bartek, przyjaciel od zawsze. Między tą dwójką aż iskrzy. Dziesięć miesięcy temu pozwolili sobie na coś więcej, niestety potem Roksana wyjechała do Warszawy. Zupełnie bez słowa. Teraz jednak Bartek na nowo próbuje zbliżyć się do dziewczyny i wspiera ją całym sercem w poszukiwaniach. Jest jej ostoją. Kiedy tylko Roksana pozwala, aby poniosło ich uczucie i otwiera dla niego swoje serce, na jaw wychodzą skrywane tajemnice, które rzucą nowe światło na zaginięcie jej siostry.

Czy Roksana jest w stanie odnaleźć Ankę — żywą lub martwą? Czy wraz z Bartkiem pokonają wszystkie przeszkody i stworzą udany związek? A może sekrety przekreślą ich wspólną przyjaźń, a Roksana wróci do Warszawy z niczym?

Po książki Agaty Czykierdy-Grabowskiej sięgam w ciemno, odkąd przeczytałam jej pierwszą powieść. Każda jej historia zaskakuje mnie czymś nowym. Tak było i tym razem. Autorka postanowiła nieco zmienić styl i do young adult, z którego jest znana, dorzuciła nieco kryminału. W ten sposób czytelnik nie tylko z rumieńcami na policzkach śledzi rozwijające się uczucie między Roksaną a Bartkiem, ale i próbuje rozwiązać zagadkę zaginięcia Anki. Mamy tutaj dwa bardzo interesujące wątki, które sprawiają, że naprawdę trudno oderwać się od lektury.

Czy Agata Czykierda-Grabowska poradziła sobie w nowym gatunku? Nie udało mi się odgadnąć zakończenia, więc można stwierdzić, że tak. Końcowe sceny, rozwiązanie zagadki zdecydowanie może zaskoczyć czytelnika.

Dodatkowo wspomnę, że moja mama jako pierwsza dorwała się do egzemplarza recenzenckiego "Kiedyś po ciebie wrócę", o czym poinformowała mnie w rozmowie telefonicznej, mówiąc, że przeczytała książkę TEJ TWOJEJ ULUBIONEJ AUTORKI I OCZYWIŚCIE SIĘ POPŁAKAŁA. Ja co prawda łez w oczach nie miałam, ale przyznaję, że Agata Czykierda-Grabowska potrafi złapać za serducho.

Jak wypada nowa książka na tle pozostałych? Wydaje mi się, że ponownie poprzeczka została zawieszona jeszcze wyżej, o czym świadczy, chociażby zabawa dwoma gatunkami. Cieszy mnie fakt, że mimo narzuconego tempa (9 książek wydanych książek w 4 lata, jeśli się nie mylę) widać progress, historie są bardziej rozbudowane, wątki bardziej zawiłe, bohaterowie lepiej wykreowani (choć od pierwszych książek widać było talent Pani Agaty do tworzenia dosłownie idealnych bohaterów męskich).

Co mogę więcej dodać? Dobre young adult to nie tylko Colleen Hoover, ale też Agata Czykierda-Grabowska. Sięgnijcie i sami się przekonajcie. Dajcie szansę polskiej literaturze.

"Kiedyś po ciebie wrócę" nagradzam czterema kostkami czekolady.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Znak.

3 komentarze

"Sezon na lisa" to trzeci już i zarazem ostatni tom cyklu "Pierwsza miłość". Autorka skupia się tym razem na Olku, którego mogliśmy już poznać w poprzednich książkach Agaty Czykierdy-Grabowskiej. Olek rozpoczyna pracę w Lisiej Dolinie i próbuje zapomnieć o Sarze, która go zauroczyła już jakiś czas temu, jednak związała się z Pawłem. Chłopak musi się z tym pogodzić, a do tego potrzebuje czasu.

Pewnego letniego dnia szefowa przestawia mu nową pracownicę — Paulę o długich rudych włosach spiętych w kitkę przypominających lisią kitę. Paula i Olek stale się przekomarzają, żartują i mimo że nie są w swoim typie, to jednak coś zaczyna się między nimi rodzić.

Czy będzie to kolejny wakacyjny romans? A może przetrwają próbę czasu i uda im się zbudować trwały związek?

Było w niej coś takiego, co bardzo przyciągało i nie chodziło nawet o kolor jej włosów. To ta mieszanka buntu, zadziorności, niewinności i bezbronności była taka pociągająca. Dziwne, bo nigdy nie gustowałem w filigranowych, bezbronnych dziewczynkach.

W tej historii nie brakuje nam powodów do wzruszeń, momentów chwytających za serce, ale też zabawnych sytuacji i dialogów, które doprowadzają nas do śmiechu. To nie tylko opowieść o wakacyjnej miłości. Agata Czykierda-Grabowska porusza w tej książce ważne kwestie. Poznajemy problemy, z jakimi zmagają się bohaterowie i widzimy, że życie tych młodych ludzi nie jest usłane różami, a mimo to radzą sobie i to całkiem nieźle.

Jesteśmy świadkami, jak Olek stopniowo zdobywa zaufanie Pauli, pomaga jej się otworzyć i wreszcie dziewczyna dopuszcza go do siebie. Nareszcie nie jest sama z tym całym bajzlem, jaki zafundowało jej życie. Nigdy nie miała czasu, by zaangażować się w jakąś bliższą relację, nie miała możliwości zbudować z kimkolwiek czegoś trwałego. To jednak się zmienia, a ona poznaje uroki wszystkich pierwszych razów.

Czy jednak jest to coś więcej niż tylko wakacyjna przygoda? Co się stanie, kiedy wakacje dobiegną końca i nadejdzie czas podjęcia poważnych decyzji?

Co ja mogę więcej powiedzieć? Każda książka Agaty Czykierdy-Grabowskiej bardzo mi się podoba. To już powoli robi się nudne i mało autentyczne. ;) Czy można jeszcze ufać moich zachwytom, jeśli za każdym razem nie mogę dopatrzyć się ani jednej wady? Pewnie nie. Ale, ale — tym razem mam jedno małe ale. Malusieńkie. Ale jednak. Korekta zawiodła. Dosłownie kilkukrotnie, nie było to jakieś rażące, jedynie małe niedopatrzenie. Często zarzuca się polskim książką kiepską korektę i w tym przypadku było to widoczne. Nie jest to nic, czego nie można byłoby poprawić, dlatego nie wpłynęło to na ostateczną ocenę tej książki, bo po przeczytaniu nie pamiętałam, jakie błędy wyłapałam, a w mojej pamięci były jedynie sceny, które przyspieszyły bicie mojego serca. A to jest właśnie to, czego oczekuję od dobrej książki.

Tradycyjnie już cztery kostki czekolady wędrują do Agaty Czykierdy-Grabowskiej, a ja niecierpliwie wyczekuje informacji o premierze jej kolejnych powieści. Chyba się uzależniłam.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję autorce — Agacie Czykierdzie-Grabowskiej oraz Wydawnictwu Novae Res.

3 komentarze

Paweł nie szuka związków. Przygody na jedną noc, rzadziej kilka, zupełnie mu wystarczają. Po tym, jak wiele lat czuł coś do Leny, wybranki serca jego kumpla, odpuścił sobie jakiekolwiek głębsze relacje.

Teraz przybywa do rodzinnego miasta w celu nadzorowania budowy.

Sara wraca do domu na wakacje. Jej siostra ją wystawiła, więc ma za sobą męczącą podróż z ciężkimi walizkami. Na dworcu dzwoni do swojej przyjaciółki i prosi o pomoc. Ta wysyła swojego brata - Pawła, za którym Sara, grzecznie mówiąc, nie przepada. Kiedyś jej uczucia do niego były zupełnie inne - zauroczyła się starszym bratem przyjaciółki, ale to zmieniło się, gdy poznała o nim prawdę - Paweł to kobieciarz i zarozumiały dupek. Jednak potrzebowała pomocy, dlatego nie będzie narzekać.

Od pierwszego spojrzenia coś się między nimi dzieje. A nawet nie coś, a dużo. Dogryzają sobie, kłócą się, niemała pyskówka. Paweł nie rozumie, dlaczego Sara nie potrafi być choć przez chwilę miła. Uważa ją za wiedźmę - piękną, ale wiedźmę.

Była zbyt wyrywna i agresywna, żeby mógł jej pozwolić na wszystko. Uśmiechnął się w myślach. To była dziewczyna z ogniem, którą po prostu trzeba obłaskawić, ale nie tradycyjnymi sposobami, tylko podstępem.

Nienawidzą się. Ciskają w siebie ogniem. Ich relacja jest pełna żaru. Od nienawiści do miłości? W ich przypadku to niemożliwe, ale czy na pewno?

Po raz kolejny Agata Czykierda Grabowska stworzyła świetną historię. Podczas czytania miałam rozpalone policzki, a i niejednokrotnie czułam ucisk w klatce piersiowej. Czułam emocje bohaterów na własnej skórze. Autorka jak zawsze pisze w taki sposób, że nie sposób nie wczuć się całym sobą w tę opowieść. Przekomarzanie i droczenie się bohaterów zawsze uwielbiałam w książkach, a tu jest tego typu rozmów mnóstwo! W dodatku po możecie odnaleźć tu odrobinę słowiańskich klimatów.

Czy warto sięgnąć? Oczywiście! Tak jak i przy pozostałych książkach Agaty Czykierdy-Grabowskiej, zakochałam się w głównych bohaterach. Uwierzcie mi, że ta autorka po prostu nie ma kiepskiej książki.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

2 komentarze

Człowiek musi zostać zauważony. Musi mieć kogoś, dla kogo będzie najważniejszy, i kogoś, komu przysłoni świat.

On - siedemnastoletni chłopiec o niebieskich oczach, które widziały zbyt wiele.
Ona - dziewczyna bez imienia, która ma wszystko poza odrobiną matczynej miłości.
Co się stanie, kiedy los połączy ich ścieżki?

W jej domu zawsze było mnóstwo dzieci, z racji, że jej rodzice są rodziną zastępczą i zajmują się maluchami, których nikt nie chce. Tym razem trafił do nich Adam, przed którym przestrzegał ją ojciec - to chłopak, który sprawia kłopoty. Obawiali się, co ta sytuacja przyniesie, ale nie potrafili mu nie pomóc.

Tak Adam wkracza w życie rok młodszej od niego nastolatki, której życie na pozór wydaje się naprawdę dobre. Ma miłego chłopaka, otoczona jest grupką przyjaciół, mieszka w pięknym domu, niczego jej nie brakuje. Jednak to nie jest prawda. Adam uświadomi jej, jak wiele ich łączy, mimo że dzieli ich cały świat. Zobaczył w niej wszystko to, co ukrywała, jedynie patrząc w jej smutne oczy.

Jego chłodne dłonie gładziły mój policzek czule i delikatnie, jakbym mogła się za chwilę rozpaść. Może tak właśnie by było, gdyby to był ktoś inny. Rozpadłabym się na milion części, z których nie dałoby się mnie już nigdy poskładać. Jednak to nie był ktoś inny. To był on. Chłopak, który mnie uratował.

Niech wspaniała okładka Was nie zmyli - "Adam" to piękna i jednocześnie smutna historia. Nikt nie zasługuje na tyle cierpienia, nikt nie powinien znaleźć się w takiej sytuacji jak ten siedemnastoletni chłopak.

Agata Czykierda-Grabowska zawsze zachwycała mnie swoimi książkami, romansami, przez które szybciej biło mi serce. Tworzyła postacie młodych mężczyzn, których każda z nas chciałaby spotkać na swojej drodze. "Adam" to zupełnie inna książka. Opisana z niezwykłą dojrzałością historia o życiu, które nie zawsze jest kolorowe, o tragediach, które mogą spotkać każdego bez wyjątku i nie mają litości nawet dla młodych, niewinnych ludzi.

Trudne wybory, dojrzałe decyzje, wiele złych doświadczeń. Czy Adam ma jakiekolwiek szanse na dobre życie, na piękną przyszłość? Czy miłość może go uratować? Czy jeden uśmiech może rozjaśnić całe życie i napełnić serce nadzieją?

Agata Czykierda-Grabowska sprawiła, że serce pękło mi w pół. Marzyłam o szczęśliwym zakończeniu tej książki. Błagałam o uśmiech losu dla Adama. Po przeczytaniu tej książki byłam przepełniona przeróżnymi emocjami i wiele musiałam przemyśleć. Tę książkę polecam każdemu. W środku znajdziecie mnóstwo nawiązań do bajek i baśni, które sprawiają, że ta historia staje się jeszcze bardziej magiczna, jednak wciąż pozostaje smutna i łamiąca serce. Nie ma innej możliwości niż cztery kostki czekolady. Gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po "Adama".

Premiera książki zaplanowana jest na 18 lipca.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję autorce Agacie Czykierdzie-Grabowskiej oraz Wydawnictwu Znak.

5 komentarze

Wielokrotnie powtarzałam, że Agata Czykierda-Grabowska jest jedną z moich ulubionych autorek. Z każdą jej książką, boję się, że nic nie może przebić poprzednich historii, są one aż za dobre. Na szczęście zawsze po przeczytaniu nowości od tej autorki, wiem, że byłam w błędzie, a poprzeczka znowu jest podniesiona wyżej. Tak samo było z "Pierwszym razem", który mnie całkowicie oczarował.

Kuba wraca do rodzinnego miasteczka, co wcale nie napawa go radością. Uciekł stamtąd bez oglądania się za siebie, a teraz został zmuszony do powrotu. Z oczu Kuby znikają iskierki szczęścia, a z niego samego ulatuje jakakolwiek chęć. Wraz z jego przybyciem do miasta, wracają wspomnienia z nastoletnich lat. Podczas spotkania z dawnymi kumplami, zauważa dziewczynę, którą lata temu obdarzył uczuciem, a ono do tej pory nie wygasło.

Lena, bo tak ma na imię wybranka serca Kuby, nie zgrywa niedostępnej. Ona po prostu jest poza Kuby zasięgiem. I to nie tylko za sprawą faktu, że jest ona siostrą najlepszego przyjaciela Kuby. Dziewczyna nigdy nie wydała się nawet odrobinę zainteresowana Kubą, a on musiał to zaakceptować, co było trudniejsze, gdy dziewczyna przebywała tak blisko niego.

Nie mógł jednak zastosować się do prośby, żeby zapomnieć i przeboleć, bo to były tylko słowa, które nie miały żadnej mocy sprawczej. Nie zapomniał i nie przebolał, tylko nauczył się z tym żyć. Dzień po dniu.

Ku zdziwieniu Kuby, Lena traktuje go ciepło i wydaje mu się, że nawet jest skłonna dać mu szansę. Niestety młody mężczyzna ma pecha i mimo dobrych chęci, czegokolwiek się dotknie, wszystko się sypie. Cóż... Piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami.

Lena prędzej odwróci się od Kuby i znienawidzi go, niż da mu jeszcze jedną szansę. Nic dziwnego - dziewczyna trzyma się z daleka od jakiejkolwiek bliskości, zaangażowania, czy związków. Jednego jest pewna - każdy mężczyzna prędzej, czy później zrani swoją kobietę. A ona jest skłonna do poświęcenia swojego życia miłosnego, aby nie pozwolić zadać sobie bólu.

(...) Lena była zimna i nieprzystępna. Już nie potrafiła być inna i nie miała siły na szukanie samej siebie w tej zmarzlinie, jaką stało się jej serce. Strach przed tym, że ktoś mógłby ją zranić, był nie do przezwyciężenia (...)

"Pierwszy raz" czytałam z wypiekami na twarzy. Książka jak każda inna tej autorki jest przepełniona emocjami. Nie można jej odłożyć na bok, bo tak wiele się dzieje. Od razu poczułam więź z Leną, utożsamiam się z nią. Być może dzielę jej lęki. Nie widziałam tego, co ona, nie mam takich powodów jak ona, by trzymać się od mężczyzn z daleka, ale rozumiem ją w pełni. I cieszyłam się, gdy robiła krok naprzód, a serce biło mi szybciej, gdy Lena upadała w drodze do akceptacji faktu, że miłość i związki to nic złego, a nie każdy mężczyzna musi być jak jej ojciec.

W Kubie pokochałam jego determinację. Uwierzcie mi, na początku psuł wszystko, czego się dotknął, zaprzepaścił każdą szansę od losu na zbliżenie do Leny. A mimo to nie poddał się, walczył o jej serce jeszcze intensywniej. Nie ustawał, nie pozwolił jej się odtrącić, a Lena nie raz dawała mu się w kość.

Myślę, że nie trzeba Was już bardziej zachęcać do przeczytania "Pierwszego razu". Po książki Agaty Czykierdy-Grabowskiej sięgam w ciemno. Wiem, że się nie rozczaruje. I tak jak wspomniałam na początku - każda jej powieść podwyższa poprzeczkę. Nie mogę już się doczekać "Adama" oraz "Stand by me", które mają być wydane jeszcze w tym roku.

Najgorsze, co możesz zrobić, to odpychać ludzi, którym na tobie zależy, i nie pozwalać na to, żeby ktoś cię pokochał.

"Pierwszy raz" poruszył moje serce. Na przykładzie Leny wiele się nauczyłam i być może moje zachowanie się trochę zmieni. Kto wie? Może jak jej uda mi się przezwyciężyć moje lęki.

Zapewniam, że "Pierwszy raz" zasługuje bez wątpienia na cztery kostki czekolady.

Za przedpremierowy egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Novae Res. Premiera "Pierwszego razu" zaplanowana jest na 4 maja.

7 komentarze

Miłość i nienawiść - dwa tak odmienne uczucia. Wydawałoby się, że dzieli je tak dużo, że są od siebie bardzo oddalone. Okazuje się, że od nienawiści jest krok do miłości. I mamy na to liczne dowody, jak na przykład historia Oskara i Ady.

W dzieciństwie Oskar był nierozłączny z bliźniętami Adą i Adrianem. Jednak pewnego dnia Ada niezwykle mocno zraniła Oskara, a przynajmniej on był przekonany, że była wszystkiemu winna jego przyjaciółka. Nie pozwolił jej na wyjaśnienia. Zerwał przyjaźń z rodzeństwem. Skończył szkołę średnią i jak najszybciej wyjechał do pracy do Niemiec. Teraz po latach wraca do rodzinnego miasta.

Pozostał głuchy na jej słowa. Postanowił być głuchy na wszystko i wszystkich. Postanowił już nikomu nie ufać.

Na te wakacje ma dokładnie sprecyzowany plan - wyremontować dom mamy, zabrać ją nad morze i odpocząć. Nadrobić stracone lata. W tygodniu ciężko pracuje przy remoncie, na weekendy zaś zatrudnił się w klubie przyjaciela. To tam zauważa ją - niezwykle piękną, hipnotyzującą swoim ruchem dziewczynę. Oskar jest zafascynowany jej tańcem. Nie może od niej oderwać wzroku. A kiedy patrzy w jej twarz, widzi przed sobą znienawidzoną Adę. Po 7 latach spotykają się twarzą w twarz. Wracają dawne wspomnienia i uczucia, powraca również nienawiść.

Miał ją w sobie od chwili, w której po raz pierwszy ją zobaczył. Była pod jego skórą, w jego ciele. Tkwiła tam, jak szczepionka. Pamiętał ją i nie miał już siły z tym walczyć. Poddał się jej. Nie chciał już udawać i nie chciał po raz kolejny niszczyć tego, co mieli.

Czy ta dwójka będzie miała na tyle odwagi, aby ze sobą porozmawiać i wszystko wyjaśnić? Czy zdrada jest zbyt okropna a dumna zbyt wielka, aby przebaczyć sobie? Jak odbudować stracone zaufanie? Jak nadrobić kilka lat? Jak na nowo zbudować przyjaźń? Jak daleko jest od nienawiści do miłości?

O tym, że ubóstwiam twórczość Agaty Czykierdy-Grabowskiej, wszyscy dobrze wiedzą. Tę książkę chciałam przeczytać w ciemno. Nie potrzebowałam żadnych zapowiedzi, opisów, recenzji. Dowiedziałam się jedynie, że "Pod skórą" jest oceniana jako najlepsza książka tej autorki. Skoro każda jej powieść mnie zachwycała, bałam się co będzie teraz. Zastanawiałam się, czy tym razem się nie zwiodę.

I wiecie co? To naprawdę jest najlepsza książka (jak do tej pory) pani Agaty. Jest najambitniejsza. Poza niezwykle porywającym i emocjonującym romansem, mamy tutaj wątek kryminalny. Z pewnością nie oderwiecie się od lektury, dopóki nie poznacie zakończenia. A i ono jest zaskakujące. Jeśli lubicie powieści typu new adult, to "Pod skórą" musi znaleźć się w Waszych biblioteczkach.

"Pod skórą" autorka wydała samodzielnie, mierząc się z self publishingiem. Z pomocą zaledwie kilku osób stworzyła tak cudowną książkę, za co tym bardziej należą jej się brawa. Było to ogromne ryzyko, ale było też warto. W internecie mogliśmy śledzić cały proces powstawania książki — od wyboru okładki przez korekty po promocję. Czytelnicy i fani Pani Agaty byli o wszystkim dobrze poinformowani, mogli doradzać, pytać, pomagać.

Książkę możecie kupić jedynie w księgarni Nieprzeczytane, a Pani Agata specjalnie dla Was spędziła długie godziny, podpisując wiele egzemplarzy własnoręcznie. Więc jeśli chcecie kupić "Pod skórą", to spieszcie się, a może jeszcze załapiecie się na egzemplarz z autografem. KLIKNIJ TUTAJ, ABY KUPIĆ "POD SKÓRĄ"

Za cudownych bohaterów (czy mogę pożyczyć Oskara?), interesującą i wciągającą akcję oraz wątek kryminalny oraz samodzielne wydanie książki - cztery kostki czekolady!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Agacie Czykierdzie-Grabowskiej.

26 komentarze

Kiedy Maja i Kamil poznają się zupełnie przypadkowo, od razu ich coś do siebie ciągnie. Nie nazwę tego miłością od pierwszego wejrzenia, ale "chemią" jak najbardziej. Właśnie dlatego Kamil postanowił bliżej poznać dziewczynę, która go tak zafascynowała. A ona? Cóż, stawia pewne ultimatum już na początku ich znajomości - tylko przyjaźń i nic więcej. Kamil nie mógł wiedzieć, w co się pakuje i co to dla niego oznacza...

Obiecaj mi jedno. (...) Obiecaj mi, że to będzie tylko przyjaźń i niczego więcej nie będziesz oczekiwał.

Mimo że przyciąganie między tą dwójką jest niezaprzeczalne, to Majka nie chce się angażować, a Kamila doprowadza to do szewskiej pasji, ale nie ma wyboru. Przyjaźń albo nic.

Nie do końca wiedziała, czego od niej oczekiwał, ale czegokolwiek by te nadzieje dotyczyły, nie mogła ich spełnić. Bardzo chciała, ale nie mogła. Jej życie było jedną wielką niewiadomą i nie mogłam mu niczego dać, niczego obiecać, a tym bardziej pozwolić sobie na zaangażowanie w jakikolwiek związek.

W końcu Majka nie wytrzymuje napięcia między nimi. Proponuje mu układ - friends with benefits, czyli przyjaciele z korzyściami. Czy to jest dobre rozwiązanie? Dlaczego Majka tak bardzo boi się związków? Czy ta sytuacja nie zniszczy ich przyjaźni?

Gdzie więc znajdowała się ta granica, która powinna oddzielić to, co przed chwilą zrobili, od ich przyjaźni? Czy coś takiego można w ogóle oddzielić?

Co sprawia, że nie chcemy się angażować? Jakie smutne doświadczenia trzeba mieć za sobą, by bać się spróbować jeszcze raz? Czy Majka jest w stanie przełamać lęk, który niszczy jej relację z Kamilem? Opowieść o przyjaźni, miłości i obawie, która jest zawsze w pakiecie z tymi uczuciami.

Maja nie odwzajemnia tego, co ty czujesz - przemawiał do siebie w myślach. Pragnie, lubi - to na pewno, ale nigdy nie da mu tego, czego od niej najbardziej potrzebował.

W jej życiu wydarzyło się coś tak okropnego, że boi się mu zaufać. Chociaż sama pragnie bliskości, nie zdecyduje się dla niego zaryzykować.

To już trzecia książka Agaty Czykierdy-Grabowskiej (przeczytajcie recenzje "Jak powietrze" i "Kiedy na mnie patrzysz") i ponownie nie rozczarowałam się. Książka jest długa, ale to rodzaj tej książki, która mogłaby mieć tysiąc stron, a mnie i tak byłoby mało. Historia Majki i Kamila wciąga, jest to temat, po który chętnie sięgną osoby w moim wieku. Nie sposób nie polubić bohaterów. Nie ma żadnych zgrzytów, fabuła nie nudzi ani przez chwilę, wręcz trudno oderwać się od lektury. Bardzo podobał mi się fakt, że akcja ma miejsce w Warszawie, a raz wspomniana jest nawet moja miejscowość! Serdecznie polecam Wam "Wszystkie Twoje Marzenia" bo to idealna opowieść na lato. Cztery kostki czekolady są jak najbardziej zasłużone, bo gdybym chciała to i tak nie mam do czego się przyczepić. :)

33 komentarze

Miłość jest piękna, czysta i wyidealizowana, ale tylko wtedy, gdy jest niespełniona. Nie ma wtedy okazji pokazać swojego brzydszego, nieidealnego oblicza: zazdrości, zaborczości, zawodu, zdrady. Kiedy nie oczekujesz i nie spodziewasz się niczego, nic nie może cię zaskoczyć i zranić.

Opowieść o przeznaczeniu, którego nie da się kontrolować. O sile, która potrafi ściągnąć osoby z drugiego końca świata i sprawić, że ich życie diametralnie się odmieni. O małych rzeczach, które mają ogromny wpływ na nas i naszą przyszłość. O dramatycznych wydarzeniach, które mogą sprawić, że nasze losy będą lepsze. Bo w końcu nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, prawda?

Karina i Aleksander to dwójka osób z trudną przeszłością. Poznają się przez przypadek. Ona w ulewie zatrzymuje auto, aby pomóc potrąconemu psu. On widząc auto na poboczu, sprawdza co się dzieje. Razem wiozą psa do weterynarza. Już podczas pierwszego spotkania sobie dogryzają. Karina jest tak wzburzona, że wychodzi bez pożegnania. Olkowi jest przykro, że tak zakończyła się ich krótka znajomość, ale nie wie, że to nie było ich ostatnie spotkanie.

Kiedy Olek spotyka Karinę w klubie, wie, że to jego druga szansa. Zakrada się za nią, kiedy ta wychodzi z Adamem na zewnątrz, który niespodziewanie ją całuje i wyznaje miłość. Olek czuje się dziwnie. Jest wściekły na mężczyznę i zazdrosny o Karinę. Dziewczyna chce wracać do domu, a Aleksander dołącza do niej, mimo że ona znowu denerwuje się o byle co.

Karina musiałaby wyrazić się bardzo czytelnie i dosłownie, jeśli rzeczywiście nie chciałaby mieć z nim nic do czynienia, Do tego czasu nie miał zamiaru trzymać się od niej z daleka.

Po kolejnych spotkaniach Karina informuje Aleksandra, że nic z tego nie będzie. Ma za sobą dramatyczne przejścia, dlatego chce trzymać Olka na dystans. Ten jednak akceptuje jej przyjaźń, chociaż oboje pragną czegoś więcej. Karinę powstrzymuje tylko strach.

Znała się na tyle dobrze, że umiała nazwać to, co właśnie robiła. Uciekała. Znowu. Od dwóch lat uciekała. Od niewygodnych rozmów, kłopotliwych sytuacji, trudnych pytań i skomplikowanych uczuć. Nie krzyczała i nie płakała, jej sposobem na radzenie sobie z tym, co ją spotkało, była ucieczka.

Spędzając razem czas, Karina się zmienia. Coraz częściej się uśmiecha, otwiera się, mówi mu coraz więcej o sobie. Obecność Kariny również działa na niego korzystnie. Po kilku latach wreszcie nie czuje się samotny i ma dla kogo wstawać z łóżka.

Nie wiedziała. Skąd mogła wiedzieć, co się dzieje, gdy Aleksander jest blisko niej? Jak się czuje, gdy on na nią patrzy i kiedy się uśmiecha? Właśnie wtedy czuje się "zdrowa". Co będzie, gdy się o niej dowie? Co się stanie, gdy wyjedzie?

Jeśli nie wierzysz w przeznaczenie, to po przeczytaniu tej książki, to się zmieni. Cała historia jest zaplanowana od A do Z. Tutaj nie ma miejsca na przypadek. Wszystkie wydarzenia są ściśle ze sobą powiązane, jedno ma wpływ na drugie.

Wzajemnie dogryzanie sobie głównych bohaterów często doprowadzały mnie do śmiechu. Książka jest obszerna, ponieważ zawiera prawie 500 stron, ale tego się nie zauważa, ponieważ wciąga czytelnika od początku i trzyma w napięciu aż do końca.

Często słyszę, że "a nie przeczytam tej książki, bo jest napisana przez polskiego autora". Kiedyś również tak mówiłam. Uważałam, że to, co polskie jest gorsze, ale to błąd. Książki Agaty Czykierdy-Grabowskiej są niezwykłe. Zakochałam się w jej twórczości. Ale nie tylko ona zaskoczyła udaną powieścią. Inni polscy pisarze również mają się czym pochwalić. Nie skreślajcie jakiejś pozycji, tylko dlatego, że napisana jest przez Polaka. Jedyne co zauważyłam, to fakt, że w polskich książkach można częściej znaleźć chochliki drukarskie, np. literówki. Ale to kwestia korekty, która może jest mniej sprawna, niż za granicą. To jednak nie wpływa w żadnym stopniu na fabułę książki, która przecież jest najważniejsza. Dajcie szansę polskim autorom.

"Kiedy na mnie patrzysz" za perfekcyjne dopracowanie każdego szczególiku, za bohaterów, których nie da się nie lubić, za fabułę, która bawi, wzrusza i buduje napięcie, zdobywa cztery kostki czekolady.

– Otwórz oczy – szepnął jej do ucha. – Spójrz na mnie, patrz na mnie. – Przytrzymał jej brodę kciukiem i palcem wskazującym. – Kiedy na mnie patrzysz, wiem, że żyję, wiem, że istnieję.

W sobotę będziecie mogli przeczytać na moim blogu recenzję najnowszej (trzeciej już) książki Agaty Czykierdy-Grabowskiej. Sprawdźcie, czy ta autorka w końcu mnie czymś rozczarowała.

W komentarzach dajcie znać, jaki Wy macie stosunek do twórczości polskich autorów.

22 komentarze

To tylko dziewczyna - przemawiał sobie do rozumu. Jedna z wielu, dla których zawsze był przezroczysty jak powietrze. Żadna nigdy go nie chciała, dlaczego to miałoby się teraz zmienić? Dominik już dawno pogodził się z tym, że będzie sam i nikomu nie pozwoli się do siebie zbliżyć. I chociaż nieraz czuł się straszliwie samotny, to wolał ten stan niż ból i strach, którego nie doświadczył w życiu. Z samotnością można żyć i można się do niej przyzwyczaić, ale tylko wtedy, gdy przestrzega się jednej ważnej zasady... Nie można zaznać bliskości z innym człowiekiem. Dominik wiedział, że jeśli chociaż na chwilę wpuści kogoś do swojego świata, to już nigdy nie zazna spokoju. Bo to, że znowu zostanie sam, nie ulegało wątpliwości, a uczucie straty jest o wiele gorsze od samotności, która towarzyszy mu od zawsze.

Jak powietrze

Dominik to chłopak, którego życie nie oszczędziło. Jego dzieciństwo nie było kolorowe. Już w wieku czterech lat trafił do domu dziecka. Jako jedenastoletni chłopiec był tam bity i gwałcony. Gdy ukończył osiemnaście lat, dowiedział się, że ma malutkie rodzeństwo. Długo walczył, ale udało się - teraz pięcioletnie bliźniaki były pod jego opieką. Dominik odgrywa rolę jednocześnie matki, ojca i starszego brata. Praca, przedszkole, rachunki, gotowanie posiłków, dbanie o to, aby rodzeństwu niczego nie brakowało - tak wygląda jego codzienność. Dominik nie narzeka, nie skarży się, docenia to, co ma.

Wszystko się zmienia, kiedy przechodzi przez pasy i zostaje potrącony przez Oliwię. Spanikowana dziewczyna zabiera go do szpitala, gdzie okazuje się, że jego noga jest złamana. Dominik z braku innego wyjścia szantażuje Oliwię - ona odbierze jego rodzeństwo z przedszkola, on nie zawiadomi policji o wypadku.

To, że Dominik zwrócił uwagę na jej urodę nawet w tak dramatycznych okolicznościach, było pewnym sygnałem alarmowych. Jego dźwięk jeszcze do niego nie dotarł. ale wkrótce swoją intensywnością zakłóci wszystkie inne bodźce zewnętrzne.

Jak powietrze

Oliwia nie zastanawiając się, odbiera maluchy i zawozi do ich domu, gdzie spędza z nimi czas, aż do powrotu ich starszego brata. Później, w ramach rekompensaty za potrącenie, proponuje, że będzie pomagać mu w opiece nad dziećmi. Teraz kiedy Dominik ma złamaną nogę, nie będzie mu łatwo prowadzić je do przedszkola, dlatego zgadza się na tę propozycję.

Dziewczyna szybko zaprzyjaźnia się z dzieciakami, ale i z Dominikiem. Wspólne wizyty w przedszkolu, zabawy na placu zabaw, przyrządzanie posiłków zbliża ich do siebie. Okazuje się, że domowe obowiązki mogą być dobrą zabawą.

Ledwo go znała, a czuła się przy nim swobodnie i dobrze. Czuła spokój, a w sercu ciepło, którego nie potrafiła należycie zdefiniować.

Jak powietrze

W tym samym czasie Oliwia dowiaduje się o zdradzie jej chłopaka i to z jej najlepszą przyjaciółką. Nie dość, że ojciec się od niej oddalił po śmierci matki, to jeszcze zdrada Szymona sprawia jej wiele bólu. Przyjaźń z Dominikiem i opieka nad jego rodzeństwem staje się jej ucieczką od bólu.

Dominik ma bardzo niskie poczucie wartości. Nie wierzy jak taka piękna dziewczyna jak Oliwia, może go lubić. Myśli, że spędza z nim czas jedynie z litości. Powoli uświadamia sobie, że jest bliski zakochania się w tej dziewczynie. Jednak zdaje sobie sprawę, że miłość to same problemy, na które on nie ma czasu. Dlatego też próbuje odsunąć ją od siebie.

Ja też jestem nikim. Jestem nikim dla wszystkich. Jestem niewidzialny (...) Tego zawsze chciał i tym się stał. Nikt mu tego nie odbierze. Nikomu na to nie pozwoli. Nawet jej.

Jak powietrze

Ale Oliwia mu na to nie pozwala. Ona również zauważyła, że oboje nie są dla siebie obojętni. Tak dochodzi do ich pierwszego pocałunku, który sprawia, że Dominik zaczyna odrobinkę wierzyć w siebie i w nich jako parę. Coraz częściej przyłapuje się na tym, że czuje się po prostu szczęśliwy.

Po raz pierwszy w życiu dano mu piękne marzenie i zabrano wszelkie koszmary.

Jak powietrze

Oddychał, a ona była jego powietrzem.

Jak powietrze

Dominik czuje, jak bardzo kocha Oliwię. On boi się tego uczucia. Boi się, że nie jest dla niej wystarczający. Kiedy zostaje pobity przez kolegów byłego chłopaka Oliwii, chce z nią zerwać. Mówi, że ona powinna być z Szymonem, że są dla siebie stworzeni. Później widzi, jak Szymon całuje Oliwię. Wiedział, że to tak się skończy. Wiedział, że zostanie zraniony, a mimo to nie udało mu się uratować przed zakochaniem.

Kochała go, a on kochał ją, ale może istnieją różne rodzaje miłości. Być może jego miłość jest zbyt nachalna? Może jego przeszłość wyryła w jego sercu zbyt wielki strach przed samotnością i teraz nie będzie umiał stworzyć normalnego związku?

Jak powietrze

Płakała nad nim, bo nie potrafiła sobie wyobrazić, jak można tak długo żyć bez powietrza. Jak można wstawać rano i wiązach sobie krawat, pić kawę i iść do pracy, gdy nie ma się czym oddychać? Jak można spoglądać w oczy każdemu nowemu dniowi, nie mając nadziei?

Jak powietrze

Czy Dominik zazna jeszcze, choć odrobinę szczęścia? Czy Szymonowi uda się odzyskać Oliwię? Czy można uratować się przed miłością, przed zakochaniem? Jak nauczyć się funkcjonować ze złamanym sercem? Jak żyć bez osoby, która jest dla ciebie jak powietrze? Jak oddychać bez powietrza?

Oddał jej wszystko, co ma, powiedział jej wszystko, co tylko mógł, a ona to wszystko przyjęła i teraz rzuciła mu tym w twarz. Tak długo się bronił, a na końcu i tak się poddał. Kiedy był niewidzialny, nikt nie mógł go skrzywdzić, nikt nie mógł go zawieść. Nikt nie mógł go szczerze pokochać, bo był nikim. Zawsze był nikim i już tak pozostanie.

Jak powietrze

Zwróciłam uwagę na "Jak powietrze" przede wszystkim dzięki okładce, która jest wyjątkowo piękna. To jedna z najładniejszych szat graficznych książki, jaką widziałam. Zdziwiłam się, widząc, że jest to polska powieść. Rzadko, naprawdę rzadko czytam polskie książki. Czytając ją zastanawiałam się, czy znowu potwierdzi się zasada "nie oceniaj książki po okładce". Ta powieść ma ogromną zaletę - jest pełna niesamowitych cytatów. W tej recenzji przeczytaliście zaledwie maleńką ich część, miałam problem z wybraniem najlepszych fragmentów, ponieważ wszystko jest tak dobrze ubrane w słowa. Książka utrzymuje czytelnika w napięciu i pokazuje, że każdy, absolutnie każdy, zasługuje na miłość, a ona przychodzi w najmniej spodziewanym momencie. Podsumowując "Jak powietrze" warte polecenia.

77 komentarze

Polecany post

Bookstagram. Jak zacząć?

Wybierz coś dla siebie

Najpopularniejsze

Archiwum