Książki Dobre Jak Czekolada | blog z recenzjami książek

Przechwytywałam jego sygnały o tym, że gdyby jego życie ułożyło się inaczej, może mógłby mi siebie dać, ale widocznie nie mógł. Całował mnie, chłonął mnie, pozwalał, żebym coraz bardziej się w nim zatracała, po czym zakręcił kurek, jakbym nie płaciła rachunków.
To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep

Może z każdym pocałunkiem oddawałem jej po kawałeczku siebie, a może odbierałem jej po kawałeczku ją i teraz wreszcie dotarłem do punktu, w którym nie potrafiłem bez niej żyć? Nie chciałem bez niej żyć?
To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep

Boję się ciebie. Jesteś piękna, skoncentrowana na życiu, trzymasz się z daleka od ludzi, od kłopotów, od emocji. Ty idziesz chodnikiem, ja po trawniku, ty czekasz na zielone światło, ja przebiegam przez jezdnię, ty tłumisz w sobie emocje, ja mówię prosto z mostu, co myślę o ludziach.
To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep

Bo prawda była taka, że łatwiej byłoby mi zasypać morze, zakrzyczeć burzę albo zawrócić wiatr, niż zapomnieć o Aleksie.
To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep

– Co ty wyprawiasz?

– Całuję cię. Przecież nie mogę się bez przerwy z tobą kłócić.
To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep

Pierwszy pocałunek ma moc naznaczenia człowieka na całe życie. Każdy kolejny niezależnie z kim już na zawsze będzie musiał znieść porównanie z tym pierwszym.
To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep

"Kochać" to czasownik. Podjęcie jakiegoś działania. Czy możesz mi powiedzieć z ręką na sercu, co takiego zrobił, by pokazać ci, że cię kocha? Każdy może wypowiedzieć te słowa, ale później musi ich dowieść.
Beloved

– A co, jeśli nie dostaniemy szczęśliwego zakończenia, Gus? (...)
– To może powinniśmy cieszyć się szczęśliwym teraz (...).
Beach read

Zakochanie to ten moment, kiedy brakuje ci tchu. Kiedy nie możesz uwierzyć, że osoba, która stoi przed tobą, w ogóle istnieje i przypadkiem spotkałaś ją na swojej drodze. Czujesz się wtedy szczęśliwa, że żyjesz, dokładnie tu i teraz.
Beach read

To nie tak, że złe rzeczy drążą życie, póki dół nie stanie się tak głęboki, że nic dobrego nie jest już wystarczająco duże, żeby przynieść szczęście. Niezależnie od ilości gówna polne kwiaty zawsze będą kwitły. Zawsze będą takie Pat i Maggie, deszcz padający w lesie i słońce odbijające się od fal.
Beach read

Wyświetl ten post na Instagramie.

Post udostępniony przez Karolina | BOOKSTAGRAM (@ksiazkidobrejakczekolada)

Tworzysz piękne rzeczy, bo kochasz świat, a on może nie zawsze wygląda tak jak w twoich książkach, ale... Myślę, że wydawanie ich może go trochę zmienić. A świat nie może sobie pozwolić na utratę czegoś takiego. (...) Zawsze to w tobie podziwiałem. Twoje pisanie sprawia, że świat wydaje się jaśniejszy, a ludzie trochę odważniejsi.
Beach read

Kiedy się kogoś kocha (...) chciałoby się sprawić, żeby dla tej osoby świat wyglądał inaczej.
Beach read

Z pozoru bardzo się od siebie różniliśmy, ale gdyby się nad tym głębiej zastanowić, oboje chcieliśmy tego samego. Życia spowitego magicznym blaskiem, takiego, w którym każda kolejna chwila jest wznioślejsza, jaśniejsza i smakowitsza od poprzedniej.
Beach read

(...) kiedy świat wydaje się mroczny i straszny, miłość jest zdolna porwać do tańca, śmiech potrafi odjąć trochę bólu, a piękno może powybijać dziury w lęku. Postanowiłam wtedy, że moje życie będzie pełne ich trzech – miłości, śmiechu i piękna.
Beach read

Przeczytała wszystko, znała każdego, ale nadal ekscytowała ją myśl o nowych książkach i ludziach.
Mała księgarnia samotnych serc

"Lepiej spędzić noc z dobrą książką niż z jakimś nieudacznikiem, który nawet nie postara się włożyć czystej koszuli" mawiała.
Mała księgarnia samotnych serc

Nie mogłaby kochać człowieka gardzącego wielkimi literami i podstawowymi zasadami gramatyki. To samo dotyczyło rozlicznych wariacji na temat "super! seksowna focia. spotkamy się?".
Mała księgarnia samotnych serc

Czasami ludzie, którzy nie znali mnie dobrze, sugerowali, że mam nierealistyczne oczekiwania wobec mężczyzn, ponieważ redaguję powieści romantyczne. Ci, którzy mnie znali – naprawdę znali – wiedzieli, że to nieprawda. Owszem, rozglądałam się usilnie za kimś, z kim mogłabym spędzić resztę życia, ale nie czekałam na księcia z bajki. Chciałam tylko, aby był to ktoś wyrozumiały, opiekuńczy, z poczuciem humoru. Niepozbawiony wad, ale miły i dający się lubić.
W poświacie księżyca

(...) samotności nie leczy się kimkolwiek. (...) Nie zaleczysz jej pierwszym człowiekiem, na którego się napatoczysz.
Poza dzień i poza czas

Są ludzie, którzy przez chwilę lub przez całe życie starają się podciąć ci skrzydła, podczas gdy inni pomagają ci w nauce latania.
Kocham tylko tak

Poznaj wszystkie moje ulubione cytaty z książek:

Część I
Część II
Część III
Część IV
Część V
Część VI
Część VII
Część VIII

Część IX
Część X

Część XI

Część XII
Część XIII
Część XIV

Część XV

Część XVI
Część XVII
Część XVII
Część XVIII

January była miłośniczką romansów i szczęśliwych zakończeń. No właśnie - była. Jej optymizm i beztroskę zniszczyło samo życie. Rodzice, których miłość podziwiała, zawiedli ją, ukrywając prawdę. Okazuje się, że ich związek wcale nie był tak idealny, jakby się wydawało. Sekrety wyszły na jaw dopiero po śmierci ojca. Nie dość, że January musi poradzić sobie ze stratą ojca, to jeszcze musi przyswoić sobie nowe fakty na jego temat, które wcale nie są przyjemne.

Kobieta przeprowadza się do odziedziczonego po ojcu domu. W ciągu kilku miesięcy musi ułożyć sobie na nowo życie, a także napisać kolejną książkę o miłości. I to jeszcze z happy endem! Tylko jak pisać o czymś, w co już się nie wierzy?

January czeka ogromne wyzwanie. A to jeszcze nie wszystko, co zgotował dla niej los.

Jej sąsiadem okazuje się dawny rywal ze studiów. Oboje są utalentowanymi pisarzami, oboje trafili na listę bestsellerów, tworzą jednak zupełnie inne książki i nie lubią się.

Do czego to może doprowadzić? Więcej Wam nie zdradzę, ale będzie się działo!

"Beach read" najpierw zachwyci Was tematyką. Kto nie lubi książek o książkach? No właśnie. :) Emily Henry opowiada nam o pisarzach, którzy zmagają się z kryzysem twórczym. Co robić, kiedy wena się nie pojawia? Jak wygląda życie autora książek? Na te pytania odpowiedzi znajdziecie w "Beach read".

Ale to nie koniec. Mamy tu miłośników motywu hate-love, czyli od nienawiści do miłości (ja się zgłaszam 🙋🏼‍♀️)? Właśnie ten motyw znajdziecie w "Beach read". Główni bohaterowie nie przepadają za sobą. Rywalizowali już na studiach pisarskich. Obecnie rywalizują na rynku wydawniczym, chociaż ich książki przyciągają zupełnie inne grupy - January tworzy romanse ze szczęśliwym zakończeniem, powieści jej sąsiada są "poważne", a nawet nieco mroczne. To kolejna różnica między nimi - inaczej postrzegają rzeczywistość. January jest optymistką, a raczej była. Obecnie przeżywa kryzys i sama nie wie, co myśleć. Jednego jest pewna - obecność jej sąsiada, Gusa, nie przyniesie niczego dobrego.

Kolejną zaletą "Beach read" jest humor i romantyczne sceny. Uwielbiam, kiedy to, co urocze przeplata się z tym, co zabawne. A tutaj tego połączenia nie brakuje. Przyjaciółka January skradła moje serce swoim zwariowanym usposobieniem. Jednak moją ulubionym fragmentem jest scena ściągnięta z teledysku Taylor Swift. Nie mogę Wam spoilerować, więc Wam o niej nie opowiem. ;)

Podsumowując - "Beach read" to książka, która podbije to lato. Będzie wyskakiwać z lodówki. Będziecie widzieć jej okładkę dosłownie wszędzie. I nic dziwnego - to znakomita książka. Zabawna, urocza, ale też wzruszająca i, co ważne, poruszająca ważne tematy, takie jak żałoba czy kryzys tożsamości. Ta książka jest tak dobra, że zgodziłam się objąć ją patronatem! Teraz mi wierzycie, że to powieść naprawdę warta przeczytania?

"Beach read" nagradzam czterema kostkami czekolady. Z przyjemnością wrócę do tej historii jeszcze nie raz.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.

Poniżej znajdziecie jeszcze kilka cytatów z tej znakomitej powieści. :)

– A co, jeśli nie dostaniemy szczęśliwego zakończenia, Gus? (...)
– To może powinniśmy cieszyć się szczęśliwym teraz (...).

Kiedy się kogoś kocha (...) chciałoby się sprawić, żeby dla tej osoby świat wyglądał inaczej.

Poniżej sprawdzisz, gdzie w najlepszej cenie kupisz "Beach read".

2 komentarze

Kiedy przeziębiona Pola prosi męża, aby zawiózł ich synka na wizytę lekarską, nie może wiedzieć, że po raz ostatni widzi swoich najbliższych. Oboje giną w wypadku samochodowym - ciało Kuby zostaje wyłowione, niestety synka nie odnaleziono.

Po śmierci Pola nie tylko musi sobie poradzić z żałobą, stratą i tęsknotą, ale też sekretami, które wychodzą na jaw. Okazuje się, że w małżeństwie Poli i Kuby szczerość nie była na pierwszym miejscu. Zaczyna wątpić w swoją ocenę osoby męża. Najwidoczniej nie był on tym, za kogo go uważała.

Jak wpłynie to na życie Poli? Co i dlaczego ukrywał Kuba?

Na pierwszy rzut oka to dość niepozorna historia. Powiedziałabym, że początkowo "Topieliska" nie wzbudziła we mnie większych emocji. Ale z każdym rozdziałem na światło dzienne wychodziło coraz więcej faktów, które mieszały w fabule. Największą niespodzianką jest zakończenie, które sprawiło, że długo nie mogłam podnieść szczęki z podłogi. Zaskoczenie? To mało powiedziane. Potrzebowałam chwili, żeby pomyśleć, ale jak do tego doszło? Jak to możliwe? Gdzie dokładnie dałam się zwieść? - zastanawiałam się. Więcej nie zdradzę, ale obiecuję, że zakończenie Was usatysfakcjonuje.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Ewy Przydrygi, ale już mogę stwierdzić, że nie ostatnie. Autorka znakomicie poradziła sobie nie tylko z zawirowaniami w fabule, ale i mistrzowsko zakończyła książkę. To jednak nie wszystko - nie można nie zauważyć, jak dobrze opisane zostały emocje. Czytelnikowi bez problemu udzielają się uczucia bohaterów, a to wszystko dzięki obrazowym opisom.

Podsumowując - "Topieliska" to znakomicie skonstruowany thriller psychologiczny. Jeśli początek książki Was nie wciągnie, dajcie sobie czas, bo dalej akcja się rozkręca i nie będziecie mogli oderwać się od lektury.

"Topieliska" nagradzam trzema kostkami czekolady.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu MUZA.

Poniżej sprawdzisz, gdzie w najlepszej cenie kupisz "Topieliska".

3 komentarze

To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep recenzja

"To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep" to trzeci tom serii "LoveStory" autorstwa Julii Biel. O ile dwie pierwsze części opowiadały historię Jonasza i Elli, o tyle trzeci tom skupia się na bohaterce drugoplanowej – Werze, siostrze Jonasza.

Jako dziecko Wera została zaatakowana przez ich psa. Upływający czas zagoił rany i pozostawił blizny – nie tylko na ciele, ale i na duszy. Jej historię znają tylko najbliżsi. Dziewczyna nie pozwala się dotykać, w kontakcie z rówieśnikami jest nieco wycofana.

Kiedy podczas spaceru staje się ofiarą napadu, nie może przypuszczać, jak wpłynie to na jej życie. Ma szczęście, bo świadkiem zdarzenia jest biegacz – Aleks. Chłopak nie tylko troszczy się o jej zdrowie, ale i odzyskuje skradzioną kurtkę. Przypadkowo odkrywa blizny Wery, a ta zamiera.

Aleks pokazuje jej, jak wydobyć piękno ze śladów zdobiących jej ciało. Co połączy tę dwójkę?

Zacznę od tego, że moim zdaniem jest to najlepsza część z tej serii. Historia Wery mną zawładnęła. Julia Biel przekazuje nam opowieść pełną bólu, ale i nadziei. Blizny na ciele Wery są niczym w porównaniu z tym, co dzieje się w jej głowie. Dziewczyna ma mnóstwo kompleksów, ukrywa się za ubraniami zakrywającymi każdy skrawek jej ciała. Ma żal do rodziny, że pozwalają jej się chować i nie robią nic, aby wyszła z cienia. Kiedy Aleks pojawia się w jej życiu, nie jest lekarstwem na całe zło, ale z pewnością ma coś ze słońca wychodzącego zza chmur.

W "To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep" znajdziemy też dobrze nam znany z poprzednich części cięty język. W recenzji pierwszej części rozpływałam się nad stylem Julii Biel niczym czekolada w letni dzień. Uwielbiam gry językowe i kilka z nich sobie wypisałam, aby się nimi z Wami podzielić, niestety większość wymaga szerszego kontekstu (jak: "twoje życie jest tusz tusz"), ale dwa cytaty muszę tutaj przytoczyć.

– (...) Aleks obiecał, że mnie odprowadzi. (...)

– Niech odprowadza podatki, a nie ciebie (...).

Musiałam zaciągnąć się jodem, aby pozbyć się jadu (...)

Czy tylko ja doceniam tak mistrzowski sposób posługiwania się językiem?

"To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep" przeczytałam błyskawicznie, bo nie mogłam oderwać się od lektury. Miałam ochotę czytać pod biurkiem w czasie pracy, a także podczas zajęć zdalnych. Wielokrotnie miałam motyle w brzuchu, chociaż swoim zachowaniem raczej przypominały stado dzikich zwierząt. Julia Biel znakomicie radzi sobie z wywoływaniem emocji u czytelnika. Mieliśmy ich całe spektrum: od współczucia przez złość na los aż do wzruszenia. Podczas lektury tej książki mieszają się łzy wzruszenia ze łzami ze śmiechu.

Ja jestem oczarowana i będę wyczekiwać kolejnych książek Julii Biel, bo jeszcze nikt tak nie zachwycił mnie swoim stylem.

"To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep" zdobywa cztery kostki czekolady.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina.

A poniżej jeszcze kilka ulubionych cytatów z tej książki. :)

Bo prawda była taka, że łatwiej byłoby mi zasypać morze, zakrzyczeć burzę albo zawrócić wiatr, niż zapomnieć o Aleksie.

– Co ty wyprawiasz?

– Całuję cię. Przecież nie mogę się bez przerwy z tobą kłócić.

Pierwszy pocałunek ma moc naznaczenia człowieka na całe życie. Każdy kolejny niezależnie z kim już na zawsze będzie musiał znieść porównanie z tym pierwszym.

Poniżej sprawdzisz, gdzie kupisz "To nie jest, do diabła, love story. Skin Deep" w najlepszej cenie.

4 komentarze

Polecany post

Bookstagram. Jak zacząć?

Wybierz coś dla siebie

Najpopularniejsze

Archiwum